Beren tellen

Hoewel Juul een veteraan is in het vak van student, voelt ze zich af en toe nog een eerstejaars. Ze schrijft over de zin en onzin die haar dagelijks bezig houden in haar studentenleven.

“Wat staan er toch veel beren op jouw weg!” Mama kijkt me medelijdend aan terwijl ze dit zegt. Afgelopen weekend heb ik mezelf weer eens door een hel laten gaan. Niemand kan dat zo goed als ik. Normaliter probeer je jezelf op te laden voor weer een drukke week. Even twee dagen geen studie, geen stage en geen deadlines. Ik hecht aan mijn weekenden; als ik niet even rust pak op die twee dagen, blijf ik daar de rest van de week last van hebben. Ik ren achter de dingen aan en ben ’s avonds na het eten niet meer in staat om ook maar enkele sociale vaardigheden te tonen. Tegen zo’n week stond ik nu aan te hikken en dat had ik volkomen aan mezelf te wijten.

Ik functioneer namelijk niet zonder planning. In mijn agenda staat per uur beschreven wat ik tot aan het avondeten moet doen. Als ik me aan dat schema houd, heb ik aan het einde van de dag een heel voldaan gevoel. Ik heb gedaan wat ik moest doen. Het maakt niet uit dat het nog niet helemaal af is, want hé, ik heb een planning. Ik weet dus dat alles goed komt. De avonden in mijn agenda staan open en het is aan mij om dan te doen en laten wat ik wil.

Maar als ik denk dat ik het zonder planning red en het schema van dag tot dag uit mijn agenda verdwijnt, dan komen de beren. Alles wat ik nog moet doen, schuif ik vooruit en komt op één grote hoop te liggen. Een hele grote hoop, die ik niet meer kan overzien en waarvan ik niet weet waar ik moet beginnen. Ik stagneer en staar de hele dag apathisch naar de televisie. Vervolgens word ik ’s avonds boos op mezelf, omdat ik niets gedaan heb en de bende inmiddels weer een stukje groter is geworden. Na dit geconstateerd te hebben, stagneer ik weer; ik kom dus in een vicieuze cirkel terecht. Het resultaat is dan dat ik mijn hele weekend moet stressen, omdat de deadline morgen is.

Gelukkig is daar dan mijn moeder om orde in de chaos te scheppen. Ja, ik vraag mijn moeder om hulp, want nee, ik wil niet blijven stagneren en zelf kom ik er niet uit. “Oké, wat moet je wanneer af hebben?” Ze maakt een lijstje en vraagt hoeveel tijd elk onderdeel gaat kosten. Na een kwartier kan ik weer opgelucht ademhalen. De weg is weer vrij. /JvdA


Over Nultweevier.nl Redactie

toon alle berichten

Dit is het account van de redactie van Nultweevier.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*