Blote benen weer

Het is vrijdagochtend, half negen. Vandaag wordt het bijna dertig graden en dat betekent dat ik er nu toch echt aan zal moeten geloven: blote benen.

Twijfelend sta ik voor de spiegel. Toen de temperatuur vorige week ook al boven de vijfentwintig graden kwam, deed ik alsof ik de nieuwsberichten over de eerste echte zomerse dagen compleet gemist had. Demonstratief verscheen ik in lange broek op de uni. Naar mijn idee was het melkfles- en drilpuddinggehalte van mijn benen nou eenmaal te hoog om aan de buitenwereld te laten zien. Terugdenkend aan het gare en verstikkende gevoel waar ik toen de hele dag mee rondliep, dwong ik mezelf me over de benenonzekerheid heen te zetten. Niet zeuren. Korte broek aan en gaan met die banaan. Wie gaat er nou op die benen letten?

Eenmaal op de fiets stoorde ik me enorm aan mijn eigen gemiep. Nooit eerder had ik moeilijk gedaan over het verschijnen met blote benen. Als de zon ook maar iets scheen, trok ik meteen mijn spijkershortje uit de kast. Als vriendinnen een opmerking maakten over hun zogenaamde onzomerklare lichaam reageerde ik vaak weinig begrijpend. ‘Jij?! Dikke benen, blubberbuik? Waar dan? Schei uit joh, de enige die dat ziet ben je zelf!’ Nu betrapte ik mijzelf op soortgelijke gedachten. Bij elke beweging die ik maakte, zag ik mijn eigen lichaam in trilling komen. Weerspiegelende ramen wilde ik het liefst ontwijken. Waar kwam dat onzekere zelfbeeld nou toch ineens vandaan?

Erg lang hoefde ik over het antwoord op deze vraag niet na te denken. Toch wéér die verdomde ‘alles-moet-zo-gezond-mogelijk-hype’. Facebook, SnapChat en met name Instagram staan tegenwoordig vol met fotootjes van strakke meiden in nog strakkere sportpakjes. Hoewel de #fitgirls elkaar onderling willen motiveren en inspireren met hun #healthylife om #fitforsummer te worden, word ik er steeds zenuwachtiger van. Bij het zien van elke sport- of spiegelfoto ben ik jaloers op de perfecte maatje-34-lijfjes. Want ook ik wil natuurlijk verlost zijn van mijn schuurbenen, de kipfiletjes aan mijn armen en de kleine trampoline op mijn buik…

En dus geef ik mezelf elke keer weer op mijn donder over mijn matige sportgedrag. Dan dwing ik mezelf eens wat meer in beweging te komen en sta ik opeens zeer impulsief op een loopband of doe ik een poging tot het bijhouden van een thirty day challenge. Maar in het doortrekken van een sportieve lijn ben ik altijd iets minder goed. De sportacties zijn vaak bevliegingen na een week zeer ongezond eten. De motivatie om structureel eens wat vetjes om te gaan zetten naar spieren leek niet groot genoeg te zijn om een ware sportdiehard te worden.

En door de overload aan sporty spam op social media begint het te lijken alsof ik daar de enige in ben. Ben ik écht de enige persoon die niet 24/7 bezig wil zijn met #theperfectbody? Het ontbreken van een sixpack is toch niet einde van de wereld? Natuurlijk heb ik respect voor de fanatiekelingen die het gesport wel trouw volhouden. Ik vraag me alleen af waarom iedereen in eens zo gespierd wil zijn? En met name waarom dit allemaal in the cloud gemikt moet worden. Als we dat nou eens iets minder zouden gaan doen, kan ik ten minste bij mooi weer zonder zorgen die korte broekjes aan.


1 Reacties op dit bericht

  1. Je moet je gewoon op je pluspunten focussen!

    Bert / Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*