De kringgesprekverjaardag

Het is zondagmiddag, half vijf. Ik heb nog niet eens een hap van mijn gebakje genomen als de eerste pijnlijke vraag tijdens deze kringgesprekverjaardag al op me afgevuurd wordt: ’Heb jij geen aanhang, Babs?’

Hoewel ik niet erg veel ervaring had met dergelijke klassieke verjaarbijeenkomsten, had ik deze vraag al zien aankomen. Ongeveer iedere aanwezige leeftijdsgenoot verscheen met een wederhelft. Daarnaast was het denkbeeldige laatje ‘standaard verjaardagsvragen’ ook in mijn hersens geopend, dus wist ik dondersgoed waar ik vanmiddag op moest rekenen. De liefdesvraag kon vrijwel meteen van de checklist afgestreept worden.

Hoewel het antwoord op deze vraag al bijna eenentwintig jaar hetzelfde is, blijft hij toch altijd een beetje suf. Tussen alle vers verliefde of al samenwonende tortelduifjes valt mijn eenzame opkomst ook dit keer weer op. Als reactie op de vraag maak ik wat cliché opmerkingen over een ware Jacob die al jaren de verkeerde afslag lijkt te nemen en de vrijgezellenvrijheid waar ik maar geen afscheid van kan nemen.

Wat ook zo is. Want een ware persoon bén ik ook gewoon nog niet tegengekomen.  En die vrijheid die ik nou eenmaal gewend ben, stel ik ook echt op prijs. Toch lijkt mijn gesprekspartner het niet helemaal te begrijpen. Met opgetrokken wenkbrauwen vraagt ze zich hard op af hoe ‘zo’n leuke meid als ik’ toch niet aan de man kan komen.

Zonder pardon word ik door dit typische soort buurvrouw Bets in het hokje lelijke (liefdesloze) eendjes geplaatst. Als ome Piet merkt wat ons gespreksonderwerp is, mengt hij zich er schaamteloos tussen; ‘Babs? Een vriend? Dát gaat nog wel even duren. – ha ha!’ Waarna een ongemakkelijke stilte valt en ik een beetje pissig word. Alsof het mijn eerste prioriteit zou moeten zijn om samen met een vent op een verjaardag te verschijnen? Een vage kennis probeert het gesprek nog te redden; ‘Toch wel fijn dat we een zonnetje hebben met de verjaardag, hè?’

Mijn lege wijnglas zorgt ervoor dat ik mezelf kan redden van deze veel te ongemakkelijke situatie. Na mezelf een refill te hebben gegeven, besluit ik eens een andere uithoek van de kring een kans te geven. Ik spot een compact groepje leeftijdgenoten die ik vast wel aan zou kunnen. Veel erger dan buurvrouw Bets en ome Piet kan het niet worden. Wie weet verliezen deze mensen niet hun interesse wanneer ze merken dat ik niet een roze-wolken-bestaan heb. Vol goede moed plof ik neer op een stoel naast een normaal, aardig lijkend meisje. Net als ik wil vragen wat haar connectie met de jarige is, zegt ze: ‘Uhm, deze plaats is eigenlijk al bezet. Mijn vriend zit hier.’


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*