Inpakken en wegwezen

Het is woensdagmiddag, half twee. Met mijn hele zomergarderobe voor me uitgestald sta ik met mijn handen in het haar. Hoe ga ik dít allemaal in één backpack krijgen?

Na lang schuiven en met name afscheid nemen van mooie maar onpraktische interrailkledingstukken kwam ik uit op een bagageomvang van zo’n achttien shirtjes, drie jurkjes, vijf shortjes en twee lange broeken. Zelf vond ik het al een hele prestatie dat het me gelukt was een keuze te maken uit de bulk met kleding die ontstond nadat ik daadwerkelijk alles uit het rek had getrokken dat nog enigszins interrailacceptabel was. Met die berg textiel voor me, vroeg ik me af hoe ik in Godsnaam altijd zo klaagde over een kledingcrisis? Al die tops, T-shirtjes en broeken die hier op een hoop lagen, zouden haast heel Nederland van een outfit zou kunnen voorzien.

Toen ik naar mijn reisgenoten een foto stuurde van de uitverkoren kledingstukken, verklaarden ze me meteen voor gek dat ik dit állemaal drie weken lang met me mee wilde gaan slepen. Even probeerde ik mezelf te verdedigen door te opperen dat een vrouw gewoon te kiezen moest hebben! Maar ze hadden gelijk. Als ik nog eens heel kritisch zou kijken, waren er inderdaad toch nog een paar blousejes en jurkjes die alleen op dit soort inpakdagen tevoorschijn kwamen. Nooit droeg ik ze, maar nu wilde ik ze niet negeren. Dat ene blouseje zou zo leuk kunnen staan op dat ene broekje – dat écht alleen in ergens in verweggistan met 35 graden kan.

Met andere woorden: ik kon echt nog wel wat potentiële bagage lozen. Er moesten immers ook nog toiletspullen mee. En strandspullen. En schoenen… Ik betrapte mezelf erop dat ik het moeilijk vond afscheid te nemen van sommige setjes. Het is maar één keer zomer, ik ga ‘maar’ één keer weg en dus zou ik het liefst alle zomerse outfits meenemen. Vooral omdat ze in Nederland nauwelijks daglicht zien…

Uiteindelijk besluit ik een aantal shirtjes met een kreukende stof, een moeilijk te combineren patroon of een onconfortabele fitting terug in mijn kast te leggen. Daarnaast moeten bij gevaar voor schuurbenen twee jurkjes en één kort broekje wijken. Bij wijze van compensatie vul ik een klein flesje met wasmiddel, zodat de kledingkeuze nooit beperkt hoeft te worden.

Als ik eenmaal klaar ben met de herstructurering van mijn interrailkleding begin ik tevreden met het inpakken van mijn backpack. Waar ik eerst bang was voor een gebrek aan ruimte, kom ik er nu juist achter dat het ding echt verrekte veel bagageplaats biedt. Als ik de volgende ochtend voor vertrek dan de laatste rits dichtmaak, merk ik dat hij echt niet vol is. Even twijfel ik, maar dan geef ik toch toe aan mijn ijdelheid. Zonder pardon verwelkom ik twee shirtjes die ik een half uur geleden nog weg bonjourde terug bij de rest van de interrailgarderobe. Die twee shirtjes… Inpakken en wegwezen!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*