Nieuwe communicatieguppies

Het is zondagmiddag, één uur. In een gesponsord geel shirt sta ik samen met mijn medementoren de kindjes van dit jaar op te wachten. De intro van 2015 gaat vandaag van start!

Hoewel het zeikt van de regen, zit de introsfeer er op Centraal Station al goed in. Overal zijn tekenen van introleven te bekennen. Hoewel het al de derde keer is dat ik dit grote feest mag meemaken, heb ik er onwijs veel zin in. Ik denk terug aan mijn eigen introductie. Precies twee jaar geleden zocht ik op ditzelfde plein op ditzelfde tijdstip naar paarse Mycelium T-shirts. Ik was zenuwachtig en had geen idee wat me deze week allemaal te wachten stond. Van mijn al studerende vrienden had ik gehoord dat het ‘één van de beste weken uit je leven’ moest gaan worden. Kortom: dit moest wel iets legendarisch worden.

Eenmaal aangekomen bij Team Paars, kon ik op het eerste gezicht niet geloven dat ik dát met deze mensen zou gaan beleven. Toen ik me aan iedereen voorstelde werd er afstandelijk en vooral verlegen naar me opgekeken. Gesprekken waren moeilijk te voeren en de ongemakkelijke cirkel waarin mijn introbroertjes- en zusjes zich hadden opgesteld, leek onmogelijk te doorbreken.

Het eerste oordeel dat ik over mijn introfamilie op basis van het ongemakkelijke pleinmoment geveld had, bleek naarmate de week vorderde totaal niet te kloppen. Team Paars en de gehele intro waren een grandioos succes. Samen werden we dronken, aten we ’s nachts stapels kaassoufflés en gingen we voor bonuspunten meerdere malen uit de kleren. Hoewel we de stad steeds beter leerden kennen, verdwaalden we als we zeer vroeg in de ochtend naar huis moesten fietsen. Deze week viel ik met mijn neus in de sociale boter en leerde ik mijn toekomstige beste vrienden kennen.

Tussen al het gefeest door leerden we stiekem ook nog iets over wat ons als ‘communicatiegup’ te wachten stond. Leraren werden voortaan docenten genoemd, lessen colleges en school de uni. Wat was ik verbaasd toen mijn papa’s en mama’s mij vertelde dat ik na week één al selectiever zou worden in het volgen van colleges, na maand één het bijhouden van de stof zou opgeven en na jaar één al (bijna) geen boeken meer zou bestellen. Ik was er heilig van overtuigd dat ik op die manier mijn studie nooit zou kunnen overleven. Later zou ik erachter komen dat niets minder waar is.

Die middag verzamelden er zo’n zeventig communicatiewetenschappers to be op het plein voor het station. Vijf gekleurde, ongemakkelijke kringetjes werden gevormd. Ook bij ons Team Geel leken de kindjes allemaal nog even aan elkaar te moeten wennen. Maar net zoals in mijn tijd na een biertje of twee het ijs brak, gebeurde dat hier ook. Die avond leek het alsof iedereen elkaar al weken kende en was er van de verlegenheid van de eerstejaars niets meer te bekennen. Als trotse mama kan ik dan ook wel stellen dat ook dit jaar de introductie weer een enorm succes was.


3 Reacties op dit bericht

  1. “Overal zijn tekenen van introleven te bekennen”
    Ik ben toch bang dat de stad zich meer warm maakt voor de intro van de RU dan voor de cursusintro

    Student / Beantwoorden
  2. Alleen jammer dat niet iedereen in paars communicatie studeert en de personen in questie op de foto (ik en mijn mentorpapa’s) Geneeskunde doen!!

    Tamar / Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*