Drie bier

Sinds Joëlla is begonnen aan haar coschappen, staat ze met een been in het burgerleven en probeert ze met haar andere been nog wanhopig in de studentenkroegen te blijven staan. Deze week lijkt het erop alsof de doktersjas langzaam de stapschoenen aan het vervangen is…

Vroeger lachte ik ze uit, mensen die na drie bier dronken waren. Je kent ze wel, die mensen die mensen die bij de pre-party al zo dronken worden, dat ze de stad niet eens halen.

Nu sta ik op een zaterdagavond op een verjaardagsfeest van een goede vriend. Om me heen zie ik mensen die rustig met een biertje in de hand aan het acclimatiseren zijn of inmiddels al een gesprekspartner gevonden hebben. Zelf begin ik net aan mijn tweede biertje. Aangezien ik er net een vermoeiende week op heb zitten, heb ik met mezelf afgesproken rustig aan te doen.

Vorig jaar liep dezelfde verjaardag compleet uit de hand. Op het tempo van een paar doorgewinterde mannelijke drinkers dronk ik toen biertjes, jenever en wijn: alles waar we onze hand die avond maar op konden leggen. Zonder problemen schonken we elkaar steeds iets bij. Die avond heb ik mensen het feest mentaal prematuur zien verlaten, terwijl ze fysiek nog aanwezig waren. Een enkeling is thuisgebracht nog voor we het feest voortzetten in de stad. Waarschijnlijk zijn we uiteindelijk de kroeg uitgeveegd, maar het einde is nog altijd een beetje blurry. De appjes en de kater de dag daarna herinnerden ons aan de hoeveelheden die we weggewerkt hadden.

Dit jaar dus rustig aan. Inmiddels ben ik bij mijn derde biertje aangekomen. Voor me staan druifjes en blokjes kaas die ik tegelijk in mijn mond stop. Een kleine giechel komt in me op. De mensen om me heen kijken nog net zo nuchter als toen ze binnenkwamen. ‘Shit, begin ik nou echt al dronken te worden?’ Eenmaal aangekomen bij de bodem van mijn bierflesje voel ik een lichte waas over me heen hangen. Ik betrap mezelf erop dat ik wat luidruchtiger ben dan de rest.

Tegenwoordig heb ik geen tijd meer voor alcohol, maar het (minstens) acht-tot-vijf ritme en de vermoeidheid van coschappen die ik wel heb, hebben hun tol geëist. Mijn zorgvuldig opgebouwde alcoholtolerantie is naar schrikbarende eenheden teruggedrongen. Om niks te laten merken, probeer ik nog een beetje met de rest mee te blijven drinken. Na een tijdje trekt de jarige Job een fles tequila uit de kast. ‘TIJD VOOR SHOTJES!’ klinkt het door de kamer. Dapper werk ik het goedje nog weg, maar één ding is zeker: de stad ga ik vanavond niet meer halen.

Gapend kijk ik naar de klok. Het is al twaalf uur geweest en de drank heeft z’n werk goed gedaan. De waas is de afgelopen uren nog wat groter geworden en de gedachten aan mijn bed steeds verleidelijker. Ik speur de kamer af of ik de gastheer zie. Verslagen loop ik op ‘m af. ‘Ga je nu al?’ brengt hij verbaasd uit.

‘Ja…,’ zeg ik verslagen. ‘Tegenwoordig ben ik na drie bier dronken.’


Over Joëlla Bomgaars

toon alle berichten

Zat vast op haar geneeskunde-eilandje, maar leerde dankzij nultweevier.nl de Nijmeegse campus kennen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*