[Column] Daisy goes America

Sinds januari is Daisy voor een half jaar aan het studeren in de Amerikaanse staat Indiana. Door middel van haar columns houdt ze ons elke maand op de hoogte van haar ervaringen en belevenissen als buitenlandse student in het grote, gekke Amerika.

Opeens stond ik alleen op een vliegveld in Evansville, Indiana (wees niet bang als je hier nog nooit van gehoord hebt, ik namelijk ook niet). Ik begon mij af te vragen of dit nou wel zo’n slim idee was. Had ik niet beter in Nederland kunnen blijven, waar mama m’n was doet en waar ik alles en iedereen ken? Ik had al 28 uur niet geslapen en als ik niet zo koppig was geweest had ik waarschijnlijk een vlucht terug naar huis gepakt.

Twee vrolijke studentes van de USI (ja, ik ben al Amerikaans aan het worden en ga dus heel irritant alles afkorten, ook University of Southern Indiana) haalden mij op en brachten mij naar mijn kamer. In Nederland had ik al foto’s gezien van het appartement en ik liep dus vol goede moed en beladen met twee overvolle koffers naar binnen. Helaas bleken de foto’s niet recent te zijn genomen en stond ik nu midden in een oude, crappy variant van een Center Parcs huisje. Jammer dit. Mijn roomies zeiden vriendelijk “hi”, maar staarden me daarna alleen aan terwijl ik de gedachten in mijn hoofd op een rij probeerde te krijgen (‘Nee, ik ga niet naar huis, ik kan best overleven in deze troosteloze versie van Center Parcs voor een semester. Nee, ik gaat niet huilen, ik ben gewoon moe’). Ik besloot alles te laten voor wat het was en in mijn bed te gaan liggen. Echter wilde het slapen niet lukken, doordat de verwarming een soort kachel is die gedurende de hele nacht in mijn oor schreeuwt. Misschien moest ik toch maar terug naar Nijmegen?

Na een dag of twee begon ik echter te wennen aan alle nieuwe mensen die ik leer kennen, de vreemde omgeving waarin ik me bevind en alle rare dingen die ik te zien krijg. Amerika heeft namelijk nogal wat rare dingen. Zo hoeven Amerikanen letterlijk de hele dag hun auto niet uit omdat ALLES een drive-thru heeft, zelfs de bank! En zelfs voordat het semester is begonnen heb ik het al zo druk dat ik nauwelijks tijd heb om m’n moeder te bellen (sorry, mama), laat staan iemand of iets echt te missen. Nu het semester is begonnen, is de chaos helemaal compleet. Universiteiten in Amerika don’t mess around. Ik heb na twee weken al 16546313165 assignments en exams en boeken en artikelen die ik moet lezen. Lieve Radboud Universiteit, ik realiseerde me nooit hoe goed ik het met je had, maar ik mis je!

Gelukkig hoef ik het allemaal niet alleen aan te kunnen, want ik heb ondertussen al super leuke mensen ontmoet die ik mijn vrienden mag noemen. Met mijn twee closest friends, Paolo uit Italië en Marian uit Palestina, heb ik zelfs al mijn eerste roadtrip gemaakt: all the way to Chicago! In Chicago heb ik de eer van de Nederlanders hoog gehouden door ze allebei onder de tafel te zuipen (graag gedaan, Nederland!). Toen we vervolgens terug kwamen van de club, bleek dat ons hotel werd geëvacueerd (niks dramatisch – er was alleen geen water). Aangezien ik de alcohol het beste aankon werd ik unaniem verkozen tot de “mama” van het stel en probeerde ik me te focussen op wat de manager allemaal zei, terwijl ik vanuit mijn ooghoek mijn vrienden rare dingen zag doen in de lobby. We kregen tien minuten om al onze spullen te pakken, wat er in resulteerde dat Marian en ik bezopen rondrenden en alle spullen in tassen probeerden te proppen, terwijl Paolo dronken op bed lag dood te gaan en bleef roepen dat hij in de Trumptower wilde slapen. Een top avond dus!

Na dit hilarische avontuur, de lieve mensen die ik heb ontmoet en alle waanzinnige dingen die ik al heb meegemaakt in de eerste weken, ben ik er in ieder geval wel over uit: ik wil niet meer weg uit Amerika!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*


*