[Column] Party in the USA

Sinds januari is Daisy voor een half jaar aan het studeren in de Amerikaanse staat Indiana. Door middel van haar columns houdt ze ons elke maand op de hoogte van haar ervaringen en belevenissen als buitenlandse student in het grote, gekke Amerika.

In Nederland associeerde ik Amerika eigenlijk meteen met drukke technoclubs waar mensen tot in de vroege uurtjes met veel drank losgaan en waar de nieuwste muziek uit de boxen knalt. Je weet wel, zoals je altijd in die Hollywood films ziet. Toen ik de eerste keer ging stappen in Evansville had ik dan ook hoge verwachtingen. Ik kon niet wachten op de oneindige stroom alcohol, de goede muziek, de grote clubs tjokvol met dronken mensen en dansen tot een uur of vijf. Maar toen ik de grootste club van Evansville betrad dacht ik even dat het een grap was.

De liters drank waren nergens te bekennen. In plaats daarvan was iedereen goed van de kaart na het drinken van “Bud Light”, waar ik als Europeaan echt niet zat van ga worden, hoe hard ik het ook probeer. Het smaakt niet alleen naar een raar soort frisdrank, het heeft ook bijna net zoveel alcohol als frisdrank. Amerikanen raken er echter helemaal de weg van kwijt.

De goede muziek was ook ver te zoeken. Toen ik binnenkwam stond er een meisje met een roze pruik op het podium Amerikaanse muziek te zingen, die alle ladderzatte Amerikanen vol overgave meezongen. Toen later de muziek veranderde, begon iedereen plotseling te schreeuwen. Een seconde later zag ik iedereen spontaan hetzelfde dansje doen. Het deed me denken aan die scène van Footloose waarin de hele bar hetzelfde dansje blijkt te kennen. Helaas kende ik het niet, waardoor ik de hele tijd iedereen in de weg stond. Awkward.

Teleurstellend genoeg bleek er van een grote, overvolle club ook geen sprake te zijn. In mijn gedachten waren alle clubs in Amerika zoals je ze ziet in de films: groot en donker, met spectaculaire lasers, meerdere verdiepingen met verschillende genres en vooral heel fancy. In de realiteit blijkt dat de gemiddelde club een grote hal is, met een live band of dj en echt overal tv’s. De ene tv hangt letterlijk naast de andere aan de muur, waardoor je geen minuut hoeft te missen van je sportwedstrijd of favoriete serie. Ik vind het vooral afleidend werken, maar volgens mij kunnen Amerikanen niet leven zonder tv’s. Verder beschikt zo ongeveer elke club over pooltafels, want dronken Amerikanen blijken grote fans van pool. Ik blijk dronken en nuchter even slecht te zijn in pool, maar je kunt niet alles hebben.

Ook als ik het in het Amerikaanse uitgaansleven wél nuchter zou kunnen volhouden tot vijf uur ’s ochtends, dan zou het niet eens mogelijk zijn. Of in ieder geval niet in Evansville. Om kwart voor drie wordt je eruit gegooid en om drie uur zijn de deuren dicht. En dan zijn alle Amerikanen ook echt moe. Je ziet ze volledig dronken en verslagen de club uit sjokken. De meiden met make-up over hun hele gezicht uitgesmeerd en ontplofte kapsels, de jongens strompelend op elkaar leunend met hun jas binnenstebuiten. Ondertussen kijk ik wanhopig om me heen, op zoek naar een teken van een afterparty of op z’n minst iemand die nog leven in z’n ogen heeft. Tevergeefs. Amerika heeft nog veel van me te leren…


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*