[Column] Politici zijn ook maar mensen

Sinds Ilja bewust is geworden van zijn onderbuikgevoelens heeft hij besloten zijn meningen niet meer ongefundeerd te lozen onder Facebook-berichten, maar netjes te verwoorden in columns. In aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen merkt Ilja op dat politici ook maar mensen zijn, ook al lijkt dat soms van niet.

Eerder deze week kwam in het nieuws naar voren dat Wilders en Rutte afgezegd hebben voor het ‘premiersdebat’ van RTL. Het debat gaat nu in afgeslankte versie door, met enkel de linkse partijen aangevuld met CDA en D66. Dat Rutte heeft afgezegd lijkt me geen grote verrassing, de beste man lijkt nog banger voor een debat met Jesse Klaver dan voor een eerste date met een vrouw, maar dat ook Wilders het laat afweten vind ik verrassender. Het boegbeeld van de ‘gewone Nederlander’ durft niet eens debatterend zijn kiezer onder ogen te komen. Het wegloopgedrag heeft als doel om een tweestrijd tussen Rutte en Wilders te creëren. Politieke strategie noem je dat, twee woorden die anno 2017 een behoorlijk achterbakse lading hebben. Het strategisch plannen van Wilders en Rutte is echter geen uitzondering op de regel. In verkiezingstijd wordt bijna niets meer aan het toeval overgelaten, waardoor elke vorm van oprechtheid ontbreekt.

Ik heb juist wel weer wat behoefte aan oprechte politici, die onhandige dingen zeggen op onhandige momenten. Zeg nou zelf, hoe leuk zou het zijn als Wilders pas op de avond van het debat de RTL-redactie teut zou opbellen met de mededeling dat hij niet kan komen – de kroegentocht in Venlo is namelijk net iets te gezellig en bovendien draaien ze momenteel zijn favoriete carnavalskraker: Kedekedenk, Kedekedenk, Kuzuuuuu. Rutte zou diezelfde avond een vlog online zetten waarin hij aangeeft in een flinke identiteitscrisis te verkeren. Hij weet namelijk niet of hij een vergevorderde vorm van bindingsangst heeft of gewoon nog uit de kast moet komen . Er valt een enkele traan van zijn wang. Emotioneel kan hij het naar eigen zeggen niet opbrengen om naar het debat te komen. Na die opmerking slaat hij zijn hand voor zijn mond, horen we een laatste snik en wordt het scherm zwart. Niet veel later zou de hashtag #JesuisMark viral gaan op Twitter. Acties als deze zouden het beeld van de politicus steeds iets oprechter en daarmee steeds iets menselijker maken.

Een gebrek aan oprechtheid is niet alleen op rechts te vinden. Jesse Klaver heeft met zijn optimistische, progressieve boodschap namelijk een prachtige campagne neergezet, maar het is gladder en gelikter dan bomenknuffelend Nederland ooit voor ogen had kunnen houden. Het zou Jesse sieren als hij in een van zijn meet-ups zou opbiechten dat hij, als hij ‘s nachts niet kan slapen, wel eens stiekem zijn Harley Davidson uit de garage haalt, om met 180 de Audi’s op de linkerbaan voorbij te gassen. Hij zou door partijgenoten uitgemaakt worden voor hypocriet en teleurstellingen over messias Jesus Klaver zouden publiek worden uitgesproken. Aan de andere kant wordt de verlosser van links Nederland door zijn onhandige uitspraak zowaar weer een simpel mens, die ook maar gewoon van motorrijden houdt. Bovendien krijgt hij er de leden van Satudara en Hell’s Angels mee op zijn hand, die met stipt beloven op hem te gaan stemmen.

Het zijn voor nu allemaal nog fictieve verhaaltjes, maar als politici iets vaker hun campagnemasker zouden afzetten wordt het vanzelf realiteit. Dan zouden we eindelijk kunnen zien dat het ook maar mensen zijn die lachen, huilen, foute keuzes maken, hypocriet zijn en op hun bek gaan.

 


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*