Column: Vakantie

Sinds Joëlla is begonnen aan haar coschappen, staat ze met een been in het burgerleven en probeert ze met haar andere been nog wanhopig in de studentenkroegen te blijven staan. Ook zij heeft nu ein-de-lijk een keer vakantie.

Een mens kan maar zoveel hebben, zeggen ze. Daarom krijgen coassistenten eens in de zoveel tijd ook keurig een weekje vrij. Dat deze weken altijd random in het jaar zijn, totaal buiten de normale vakanties om, is eerder een vloek dan een zegen. ‘’Lekker goedkoop toch?’’, hoor ik jullie denken. Ja, maar vind dan maar iemand om mee op vakantie te gaan.

Zo zit ik een paar weken voor mijn aankomende vakantie moedeloos voor me uit te staren. Vakantiedeals in mijn mailbox genoeg, maar een reismaatje heb ik nog niet gevonden. Buiten beginnen de blaadjes van de bomen te vallen en ik merk dat mijn vitamine D-gehalte drastisch keldert, samen met mijn humeur. Op goed geluk stuur ik mijn beste vriendin een appje of ze ook vrij is in november.

Aan het eind van de middag zie ik dat ze terug geappt heeft. Enthousiast stuurt ze dat ze vrij gevraagd heeft en een vakantie kan boeken. Ha, eindelijk komt die welverdiende, langverwachte vakantie in zicht. De bestemming is snel besloten: een plek waar het warm is. Via FaceTime boeken we hartstikke efficiënt (waarom doen mijn ouders hier altijd zo moeilijk over?) binnen een half uur onze vliegtickets en hotelkamer. Alles is geregeld, we hoeven alleen nog maar te wachten.

Met het idee dat ik daarna zorgeloos in een vliegtuig naar de zon kan hupsen, worden de laatste weken van mijn coschap ineens een stuk aangenamer. Samen met m’n kersverse reismaatje fantaseer ik over diehard stappen en brak in het vliegtuig terug zitten. Dat er veel wijn gedronken gaat worden, staat al vast. Lekker eten komt op een goede tweede plek, en vooruit, we zullen ook nog cultureel verantwoorde dingen doen.

Eenmaal aangekomen op onze bestemming, ploffen we uitgeput op bed neer. “Gaan we vanavond nog stappen?“ opper ik nog voorzichtig. Het is een vraag die ik eigenlijk niet hoef te stellen. Ook de andere avonden belanden we na hele dagen slenteren op degelijke tijden in ons heerlijke hotelbed.

Die flessen wijn? Dat is wel goed gekomen. Na een avontuur met Google-opdracht ‘wijnfles zonder kurkentrekker openen’ en uiteindelijk de halve stad doorgezocht te hebben naar een kurkentrekker, hebben we een aantal flessen leeg kunnen slurpen. Daarna zijn we braaf vroeg ons bed ingedoken en zaten we zonder kater weer terug in het vliegtuig naar huis.

Vakantie, we waren er écht aan toe.


Over Joëlla Bomgaars

toon alle berichten

Zat vast op haar geneeskunde-eilandje, maar leerde dankzij nultweevier.nl de Nijmeegse campus kennen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*