Een uitverkocht Carré

Sinds Ilja bewust is geworden van zijn onderbuikgevoelens, heeft hij besloten ze niet meer ongefundeerd onder Facebookberichten te lozen, maar netjes te verwoorden in columns. Vandaag geeft hij zijn mening over de studieschuld, die volgens studenten stress kan veroorzaken, maar in de ogen van de minister president maar onzin is.

Interviewer: Hoe belangrijk is het dat studenten de druk van de studieschuld voelen?

Rutte: ‘Ah zeur niet, ik vind het zo’n enorme onzin…’

Zo luidde het antwoord van Mark Rutte half ontwijkend en half minachtend op de vraag van Casper Sikkema, hoofdredacteur van nieuwsplatform VICE.

De druk van de studieschuld: je wuift het weg met een lach Mark, maar achter die lach zie ik de spijt in je ogen. Tientallen jaren geleden wilde je nog concertpianist worden. Je was echter bang om één van de velen te worden die zichzelf ‘s nachts droomt achter een Steinway & Sons vleugel in een uitverkocht Carré, maar in de praktijk niet verder zal komen dan pianoleraar.

Shit Mark, ik voel je pijn. Ik wil de opleiding ‘creatief schrijven’ aan de ArtEZ doen, want ik wil schrijver worden. Zo’n hele goeie die genoeg boeken verkoopt om ‘s nachts rondjes te kunnen geven in de kroeg en die ‘s ochtends niet afhankelijk is van gratis koffie in de supermarkt. Net als de jij van dertig jaar geleden ben ik een beetje bang, bang om een opleiding te volgen die me geen garantie geeft op het verwezenlijken van mijn droom, maar wel op een hoge studieschuld.

Jij en ik zijn niet alleen, Mark. Er zijn er bij, die vakjes moeten inkleuren in overvolle tentamenzalen terwijl ze stiekem dromen van kliederen aan de kunstacademie. De gedachte aan die euroschuld alleen al houdt ze echter netjes in de collegebanken. Zij zoeken een weg terug naar het einde van hun middelbare schooltijd, toen DUO nog de eerste drie letters van hun favoriete chocopasta was. Nu kijken ze aan tegen rode cijfertjes en het weerhoudt ze ervan nieuwe deuren te openen.

En ja Mark, dan kun je tijdens interviews met journalisten dit soort problemen weghonen of weglachen, maar ik zie de spijt van je eigen gemiste kans achter je ogen. Daarom hoop ik van harte dat je geen minister-president wordt vandaag. Dat is niet omdat ik het niet eens ben met je plannen voor Nederland of omdat ik het je niet gun. Ik hoop gewoon dat je met trots je politieke taken achter je kunt laten zodat je met je welverdiende centen een opleiding tot pianist kunt volgen aan het conservatorium. Als je dan over vier jaar cum laude bent afgestudeerd en een compositie van Bach pingelt op de toetsen van je vleugel in een uitverkocht Carré, ben ik erbij.

 


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

*