Column: Home is where the heart is

Sinds januari is Daisy voor een half jaar aan het studeren in de Amerikaanse staat Indiana. Door middel van haar columns houdt ze ons elke maand op de hoogte van haar ervaringen en belevenissen als buitenlandse student in het grote, gekke Amerika. In haar laatste column vertelt Daisy hoe het is om weer terug te zijn in Nederland.

“We welcome you at Schiphol, Amsterdam Airport!” Mijn piloot klonk enthousiast terwijl hij mij en mijn medepassagiers meedeelde dat we geland waren. De mensen om mij heen begonnen vol goede moed hun spullen te pakken en uit de raampjes te kijken. Ondertussen zat ik moedeloos voor mij uit te staren. Ik wilde niet naar huis. Zo’n veertien uur van te voren had ik nog staan huilen op het vliegveld toen ik afscheid moest nemen van mijn vrienden en thuis in the United States. Maar nu was ik toch echt geland. In Nederland. Mijn originele thuis.

Samen met de opgetogen mensenmassa liep ik het vliegtuig uit. Sommige toeristen stopten om foto’s te nemen van oranje klompen en T-shirts met ‘AMSTERDAM’ erop. Ik liep er met een grote boog omheen. Toen ik plotseling op keek en het eerste bordje met Nederlandse tekst erop zag hangen, kon ik er alleen maar naar staren. Was het normaal dat ik  de Nederlandse woorden simpelweg niet kon uitstaan? En niet huilde van geluk omdat ik terug in mijn thuisland ben? Ik voelde me net zo verdwaald als alle toeristen, maar ondertussen wist ik dondersgoed waar ik was.

De eerste dag was moeilijk. Terwijl Amerika mij veranderd heeft, leek Nederland nog precies hetzelfde te zijn gebleven. Op de een of andere manier irriteerde ik me daar ontzettend aan. Maar naarmate ik meer familie en vrienden na al die maanden weer terugzag, en zag hoe blij iedereen was om mij weer te zien, begon ik me steeds meer op mijn plaats te voelen. Dat Amerika mij heeft veranderd hoeft niet slecht te zijn, zo realiseerde ik me. Vrienden blijven vrienden dankzij social media, en ervaringen laten je groeien als persoon. Dus treuren is normaal, maar zeker niet nodig.

Ook begon het te dagen dat Nederland zo slecht nog niet is. Zo is bijvoorbeeld een snelheidslimiet van 130 km/u niet verkeerd, net zoals fatsoenlijke courgette, fatsoenlijk bier met meer dan 2% alcohol, opstap kunnen tot na 3 uur, alcohol kunnen kopen op een zondag en ergens kunnen lunchen zonder binnen dertig minuten weer buiten te staan. Begrijp me niet verkeerd, Amerika is pretty great. Maar misschien had Arjen Lubach gelijk: Amerika first, Netherlands second!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*