It’s good to be nice

Hoewel Juul een veteraan is in het vak van student, voelt ze zich af en toe nog een eerstejaars. Ze schrijft over de zin en onzin die haar dagelijks bezig houden in haar studentenleven.

Ik weet heel goed dat het niet mogelijk is, maar als het even kan, zou ik toch graag willen dat alle mensen die ik ontmoet mij aardig vinden. Volgens mij is dat niet meer dan menselijk. Er zal vast wel een psycholoog zijn die dit voor mij kan verklaren, bijvoorbeeld vanuit ‘de mens is een sociaal dier.’  Zo’n onbegonnen taak is het volgens mij ook niet voor de personen die ik voor het eerst de hand schud. Ik lach, ben geïnteresseerd en verzorgd. En toch zullen er mensen buiten mijn charmeoffensief vallen, helaas. Dat gevoel hoeft dan overigens niet wederzijds te zijn. Maar eerlijk is eerlijk, ik vind ook niet iedereen leuk. Er zijn mensen die ik vanaf het moment dat ik ze leer kennen meteen afschrijf. Logisch dus dat er ook genoeg personen zijn die mij totaal niet moeten.

Maar er is een duidelijke grens tussen iemand niet mogen of iemand onbeschoft en respectloos behandelen. Al tijdens de intro trek je meer naar bepaalde personen toe dan naar andere. Je gaat in college niet naast die student zitten met wie je niets hebt of die je gewoon niet mag. Je groet elkaar, je bent elkaars medestudenten, misschien moet je af en toe samenwerken, maar je nodigt hem of haar niet uit op de thee. Prima. Laat het daar dan bij.

Ik stond met mijn hete thee in de hand; klaar om weer terug op mijn plekje te schuiven in de collegebanken. Mijn stoel was alleen iets verder naar het midden van de zaal en ik moest dus wat andere studenten passeren. Aan een medestudent vroeg ik of ik er even langs zou mogen. Het meisje sprak geanimeerd verder met haar partner in crime. Ik vroeg nogmaals haar aandacht en deze keer kreeg ik een snauw die mij ineen deed krimpen. Met veel gedoe en gemopper, pakte ze de spullen van haar tafel en stond op. Met gebogen hoofd schuifelde ik langs. Ja, ik had wat terug moeten zeggen, maar ik was er nogal beduusd van. Wat had ik gedaan om zo’n reactie te verdienen?

Maar dit vind ik nog niet het vervelendste wat je tegen kan komen. Het wordt pas naar als je na een reactie het gevoel krijgt dat er zojuist met je gespot is. Je kan er alleen de vinger op leggen hoe dat gebeurde. Wat er werd gezegd was niet vervelend, maar die persoon wist zijn stem een ondertoon mee te geven die er voor zorgt dat het rot voelt. Bij beide reacties vraag ik me af of het nodig is om zo te reageren op iemand die je niet mag. En als die persoon er geen reden voor had, maakt dat het er niet beter op. Goede manieren en respect zijn toch wel het minste wat je een medestudent kan gunnen. /JvdA


Over Nultweevier.nl Redactie

toon alle berichten

Dit is het account van de redactie van Nultweevier.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*