Column: Eindfeest

Sinds Joëlla is begonnen aan haar coschappen, staat ze met een been in het burgerleven en probeert ze met haar andere been nog wanhopig in de studentenkroegen te blijven staan. Met een biertje in de hand, denkt ze dit keer terug aan haar tijd als eerstejaars.

Sinds ik studeer heb ik heel wat feestjes meegemaakt, maar een van de meest legendarische avonden in het jaar blijft het eindfeest van de medische faculteit. Als medisch studenten ergens bewijzen dat ze goed zijn in escaleren, is het hier wel. Met een feestje met afgekochte drank in onze eigen kantine, recht tegenover de Spoedeisende Hulp (SEH) van het Radboud, kan dat ook niet anders.

Er is geen enkel jaar geweest dat ik het eindfeest heb overgeslagen. Hoewel mijn vrienden langzaamaan allemaal afstuderen, vond ik dat ik die traditie dit jaar niet mocht breken. Met de instelling dat ik altijd wel bekenden tegenkom, kocht ik dan ook braaf een kaartje. Toch heb ik de dag van het feest bijzonder weinig zin in het zuipfestijn. Even lijkt het er zelfs op dat ik me alleen naar het feest moet begeven, maar gelukkig gaat mijn huisgenootje ook.

Eenmaal op het feest ben ik binnen vijf seconden dat huisgenootje kwijt. De eerste bekenden zijn alweer gespot en daar moet een praatje mee gemaakt worden. Daarna bestel ik zo snel mogelijk twee bier (een bier is geen bier), tik ze zo snel mogelijk weg, bestel de volgende en ga een rondje lopen. Langzaam begint de alcohol en de sfeer op me in te werken en krijg ik het toch nog naar m’n zin.

Zo’n twee uur later loop ik richting de wc’s. In de gang ligt een hoopje braaksel en een stukje verderop zit een meisje tegen de muur met bezorgde vrienden om zich heen. Hoofdschuddend loop ik door – elk jaar pieken er wel mensen te vroeg. Zij is echter niet de enige, want om me heen beginnen mensen langzaam meer dan dronken te worden. Het doet me denken aan de tijd dat ik nog eerstejaars was en samen met mijn vrienden het nobele streven had de prijs van het kaartje eruit te drinken. Hoewel ik dacht dat mijn alcoholtolerantie als co-assistent laag was geworden, trek ik het nu beter dan de meeste eerstejaars.

Als het feest nog een paar uur verder gevorderd is, zie ik buiten overal groepjes laveloze of kotsende mensen. De EHBO-ers rennen bezorgd rond en ook het bestuur van de faculteitsvereniging heeft het er maar druk mee. Een enkeling wordt door vrienden naar de SEH of naar huis gebracht. Samen met een bekende ga ik rustig zitten om het spektakel te bekijken. De ironie van de geneeskundestudenten die zich op 200 meter van het ziekenhuis volledig misdragen, heeft iets grimmigs en hilarisch tegelijkertijd. Het geeft het eindfeest nét dat beetje extra.

En deze mensen moeten straks je dokter worden…


Over Joëlla Bomgaars

toon alle berichten

Zat vast op haar geneeskunde-eilandje, maar leerde dankzij nultweevier.nl de Nijmeegse campus kennen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*