Eerste Keer

Sinds Joëlla is begonnen aan haar coschappen, staat ze met een been in het burgerleven en probeert ze met haar andere been nog wanhopig in de studentenkroegen te blijven staan. Dit keer blikt ze nostalgisch terug op haar eerste keer…

Iedereen herinnert zich zijn of haar eerste keer wel: de klamme handjes, de zenuwen die door je lijf gieren, je ademhaling die versnelt… Althans, dat zou je denken. Van mijn eerste patiënt herinner ik me echter weinig. Sterker nog, verder dan op welke afdeling van welk ziekenhuis het was, kom ik niet.

Andere eerste keren staan me juist haarfijn bij. Sommige daarvan koester ik, van andere zou ik willen dat ik ze zou vergeten. Zo was mijn eerste keer op de operatiekamers niet zo gedenkwaardig. Het was de bedoeling dat ik een dagje mee zou kijken, gewoon om te leren wat de gang van zaken was. Een oudere co-assistent nam me mee de kamer op, waar de anesthesioloog al bezig was met het verdoven van de patiënt. Normaal gesproken is dit niet het spannendste of meest tijdrovende deel van een operatie, maar dit keer duurde het lang. Heel lang. De oude, forse, gerimpelde patiënt zat voorover gebukt op de operatietafel. De anesthesioloog stond erachter om een ruggenprik toe te dienen. Misschien probeerde de arts het vijf keer, misschien meer, maar in elk geval bekroop me ergens een vervelend gevoel. Het lukte niet, de patiënt had pijn en de spanning op de kamer steeg. Ook in mijzelf steeg de spanning en ik voelde me langzaam klam en koud tegelijk worden. Blijkbaar zag ik er wat pips uit, want een OK-assistente keek me bezorgd aan. Nadat ze me op een stoel had gezet, leek het haar toch beter als ik nog even van de kamer af zou gaan en rustig een glaasje limonade zou gaan drinken. Ik ben nooit meer teruggegaan naar die operatie.

Een andere herinnering aan de OK was mijn eerste keer steriel staan. Als co-assistent kan je niet méér enthousiast zijn dan wanneer je voor de eerste keer steriel aan de operatietafel mag staan, want dat betekent dat je écht iets mag gaan doen. Na flink mijn handen en onderarmen te hebben geschrobd, gescrubd en ingesmeerd met alcohol, liep ik met mijn handen onhandig voor mijn buik de operatiekamer op. Gelukkig wist ik al welke maat handschoenen ik had, dus daar hoefde geen ongemakkelijke situatie over te ontstaan. Ik kreeg m’n steriele jas en handschoenen aan, een spatbril werd op m’n neus geduwd en voilà, ik kon aan de tafel gaan staan. Eenmaal aan de tafel begon de spatbril langzaam van mijn neus te zakken. Met mijn hand duwde ik ‘m snel terug. Zuchtend keek de operatie-assistente me aan: “Ja, je raakte je snoetje aan, je bent niet meer steriel. Ga maar van de tafel en nieuwe handschoenen aandoen.” Met alle blikken zuchtend op mij gericht kon ik wel door de grond zakken.

Ook de eerste hechtingen die ik ooit heb gezet, herinner ik me nog precies. Het was een intracutane hechting: Naaldvoerder met naaldje en daaraan het monocryle hechtdraad in mijn linkerhand, chirurgisch pincet in mijn rechterhand. Enigszins onwennig nog, een haaltje onder de huid aan de rechterkant, oversteken voor een haaltje naar de overkant. Drie platte knoopjes, draad strak trekken voor het knipje door de operatie-assistente, en klaar. Van wie de patiënt was, hoe ze heette en zelfs hoe ze eruitzag, had ik echter geen idee. De patiënte had een maagverkleining gehad, waardoor ze al onder narcose was en onder operatiedoeken lag voor ik de OK opkwam. Zo wist ik niets van haar, behalve hoe haar ‘nieuwe’ maag erbij lag en hoe het kleine sneetje op haar buik was dichtgemaakt. Mocht ik haar ooit nog tegenkomen, zouden we allebei geen idee hebben dat we deze ontmoeting hebben gehad.

Of je jouw eerste keer nou wel of niet herinnert, er zijn nog veel meer eerste keren als je een vak gaat leren. Elke eerste keer is weer spannend en elke eerste keer een reden om een nieuwe herinnering aan te maken. Laat 2017 een jaar zijn voor veel eerste keren en veel nieuwe herinneringen.


Over Joëlla Bomgaars

toon alle berichten

Zat vast op haar geneeskunde-eilandje, maar leerde dankzij nultweevier.nl de Nijmeegse campus kennen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*


*