Kabaal

Hoewel Juul een veteraan is in het vak van student, voelt ze zich af en toe nog een eerstejaars. Ze schrijft over de zin en onzin die haar dagelijks bezig houden in haar studentenleven.

“Jij gaat niet slapen vannacht,” zegt mijn huisgenoot tegen mij. Het is drie uur ’s nachts. We staan in een overvol Bascafé. Met glunderende ogen kijkt hij me aan, terwijl hij met zijn hoofd naar rechts knikt. Zwijgend kijk ik naar onze huisgenoot en zijn vriendin die tegen elkaar aanschuren alsof hun leven er vanaf hangt. Hij kijkt haar diep in de ogen, terwijl zij gewillig cirkelend met haar heupen nog eens richting grond gaat. Beteuterd kijk ik mijn andere huisgenoot weer aan: “Aah, mag ik bij jou overnachten.” Een bulderende lach, die de hoofden van het groepje meisjes naast ons doet omdraaien, is het antwoord.

Een half uur later lopen we richting ons huis. De huisgenoot heeft zijn arm om de middel van zijn vriendin geslagen. De hand dwaalt telkens af naar beneden, waarop zij blozend begint te giechelen. Ondertussen geeft hij haar kusjes in de nek. De andere huisgenoot kan alleen maar lachen en slaat hard op mijn schouder, waardoor ik bijna voorover op de grond kukel.

Even later lig ik in bed. “Slapen, slapen, slapen, je moet slapen,” is de mantra die ik in mijn hoofd afspeel: “Je moet slapen voordat…” Te laat. Het gipswandje tussen onze kamers biedt niet genoeg weerstand tegen het geluid dat als een wrecking ball mijn kamer binnenkomt. Ik duw mijn kussens tegen mijn oren, maar ook dat beschermt mij niet tegen wat komen gaat. Na een kwartier te hebben geprobeerd om aan andere dingen te denken en weg te drijven in mijn slaap, sta ik weer op. Gewapend met oortjes en muziek kruip ik wederom onder de dekens. Ik probeer me te ontspannen, maar het mag niet baten. Na nog een kwartier begint zij orenschijnlijk haar hoogtepunt te bereiken. Gelukkig, nu zal het niet lang meer duren.

Een kwartier later kan ik definitief de stelling aannemen dat mijn huisgenoot geweldig is in bed. Zijn vriendin kreunt nog steeds met zo’n volume en kracht dat de ontlading toch niet meer lang op zich kan laten wachten. Ik ben van Norah Jones inmiddels overgestapt naar Biffy Clyro en heb de slaap voor het komend half uur uitgesteld. Begrijp me niet verkeerd; ik gun ze van harte het plezier, maar ik wil er zelf geen getuige van zijn.

Om vijf uur durf ik het weer aan om de scheurende gitaren uit mijn oren te halen. Een volmaakte stilte streelt mijn oren. Hopelijk kan ik nu een paar uurtjes slaap pakken, voordat de ochtendsessie begint. /JvdA


Over Nultweevier.nl Redactie

toon alle berichten

Dit is het account van de redactie van Nultweevier.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*