Column: No good in goodbye

Sinds januari is Daisy voor een half jaar aan het studeren in de Amerikaanse staat Indiana. Door middel van haar columns houdt ze ons elke maand op de hoogte van haar ervaringen en belevenissen als buitenlandse student in het grote, gekke Amerika. Nu zit haar grote avontuur er bijna op en wordt het tijd om afscheid te nemen…

Afscheid nemen van iets of iemand kan enorm zwaar zijn. Het kan als een zwarte wolk op je af komen en hoe hard je ook probeert om het te ontwijken, om weg te rennen en niet om te kijken, het lukt niet. Dit is mijn laatste column vanuit de Verenigde Staten en dus zal ook ik afscheid moeten nemen. Niet van Nultweevier.nl, maar wel van Amerika. The land of the free.

Iedereen die een tijdje in het buitenland heeft doorgebracht (of als je het van plan bent: hier is een heads up) weet dat het je verandert. In een andere omgeving kon ik helemaal opnieuw beginnen. Niemand die iets van me verwachtte en niemand die vooroordelen over me had. Het zorgde ervoor dat ik gehecht raakte aan het gevoel van mezelf zijn, het gevoel van vrijheid. Het is bijna alsof ik na een lange vakantie helemaal tot rust ben gekomen. Het is een gevoel waar ik eigenlijk geen afscheid van wil nemen.

Daar komt nog bij dat ik in mijn tijd in het buitenland vrienden voor het leven heb gemaakt. Mensen die precies hetzelfde hebben meegemaakt als ik en daardoor precies begrijpen hoe ik me voel. Mensen die ook niet weg willen. Die samen met me staan te huilen als ik begin over ons afscheid en blijven roepen dat ze elke dag zullen bellen, whatsappen, Skypen en snappen zodat het net lijkt alsof we allemaal nog bij elkaar zijn. Maar ook locals die gehecht zijn geraakt aan die ‘rare buitenlander’ en hun exotische vriendin nu niet meer willen afgeven. Die opperen dat ik ook gewoon m’n hele studie in Amerika kan afmaken. En wanneer ze eindelijk begrijpen dat dat niet gaat, laten ze me beloven dat ik snel terug kom, dat ik ze nooit zal vergeten en dat ik ze van mijn hele leven op de hoogte zal houden.

En zelfs aan het volk zelf, de rare Amerikanen, ben ik gehecht geraakt. Luie Amerikanen die alles vanuit hun auto weten te doen, met een drive thru voor bankzaken, medicijnen, eten, koffie – voor alles wat je het kunt bedenken hebben ze er wel eentje. Vaderlandslievende Amerikanen die oprecht zo ongelofelijk trots zijn op hun land dat ze niet willen horen dat ze misschien niet the greatest country on earth zijn. Obesitas Amerikanen die fast food op een nieuw niveau hebben weten te tillen, met ontelbare mogelijkheden, allemaal snel, vettig en ongezond. Vriendelijke Amerikanen die altijd het beste met je voor hebben en je altijd met een glimlach proberen te helpen. Amerikanen die geïnteresseerd in je zijn en graag willen leren over jouw land en jouw kijk op het leven. En boven alles hebben ze één zeer prangende vraag: Is it true that weed is legal in Amsterdam?

Niet alleen zal ik afscheid moeten nemen van de mensen hier, maar ook van een land dat zo mooi en afwisselend is. Van uitgestrekte maïsvelden in Indiana, adembenemende bergen in Colorado, uitgestrekte vlaktes in Wyoming en gigantische steden in California, tot prachtige stranden in Florida en lange uitgestrekte wegen die alles met elkaar verbinden. Een land dat mooi is in de zon en zelfs in de regen, en waar ik langzaam van ben gaan houden. Een land dat ik na vijf maanden mijn thuis kan noemen.

Mijn afscheid van Amerika wordt er een van het zware kaliber. Ik voel de zwarte wolk langzaam aankomen terwijl ik er heel hard voor probeer weg te rennen. Ik wil nog niet weg, maar ik zal wel moeten. Terug naar het echte leven… Ik ben benieuwd hoe dat me gaat bevallen.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*


*