Column: Verbloemen en wegkijken

Sinds Ilja bewust is geworden van zijn onderbuikgevoelens heeft hij besloten zijn meningen niet meer ongefundeerd te lozen onder Facebook-berichten, maar netjes te verwoorden in columns. Vandaag schrijft hij over wegkijken van het nieuws, waar volgens Ilja niets mis mee is.

Afgelopen weken werd de honger naar geweld weer rijkelijk gevoed in de media: volop aandacht voor veertienjarige pubermoordenaars en kleine meisjes die konijnen wurgen. Bah – op zulke momenten wil je het liefst even je ogen dicht doen en denken aan spelende kinderen met bloemetjes in hun haar. Volgens mijn vriendin Yin moet het dierenwurgende kreng professionele hulp zoeken, “De kleine psychopaat”. Ik wuif het weg en vertrouw op een overenthousiaste knuffeldrift van het tienjarige meisje. Ik besef dat ik daarmee precies doe wat me als linkse wegkijker nog wel eens verweten wordt: ik verbloem de realiteit. De grote vraag is echter of daar iets mis mee is, de wereld is immers zo mooi als ik zelf wil zien.

Ik ben er klaar mee zulke termen als verwijten te zien, wegkijker genoemd worden is een van de grotere complimenten in het leven. Als wegkijker kan ik me tenminste op belangrijke zaken richten: je kunt niet denken aan de nariteiten waar je geen weet van hebt.

Dus morgenmiddag zet ik de tv uit en bewaar ik mijn telefoon een tijdje in de voorraadkast. Ik ga een dagje naar het park op een bankje zitten en naar spelende kinderen kijken met bloemen in hun haar.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*