Vergeten genodigden

Dit jaar maakt Babs deel uit van het bestuur van haar studievereniging. Tijdens de constitutieborrel van haar eigen vereniging wordt ze verrast met de aanwezigheid van een – naar haar idee – nog onbekend ‘bestuur’.

Het is dinsdagnacht, één uur. De constitutieborrel van mijn eigen vereniging is in volle gang. Het ene na het andere bestuur is ons al komen feliciteren met de meest uiteenlopende cadeaus. Ik zag het als uitdaging om bij ieder origineel presentje weer een degelijk dankpraatje te verzinnen en had na vier à vijf uur oefening de smaak redelijk te pakken. Na het zoveelste bestuur van de zoveelste vereniging staat er nu weer een nieuw studentengezelschap klaar om te recipiëren. Ik had geen flauw idee wie of waarvan deze kerels waren. Andersom bleek dat echter niet zo te zijn. ‘Hé Babs, ken je ons nog?!’

Eerder vanavond was me dit groepje aanwezigen al opgevallen. Acht jongens in hetzelfde pak stonden al de hele avond luid zingend in één hoek van de kroeg hun biertjes te nuttigen. De heren leken het erg naar hun zin te hebben. Nooit eerder had ik hen op een bestuursactiviteit gespot. We gingen er maar vanuit dat het om een bestuur van een zusjesvereniging ging. Een beetje merkwaardig vond ik het wel. Wat een groot aantal bestuursleden! En wat veel mannen voor een communicatie-studie!

Ik was verbaasd toen er gevraagd werd of ‘mevrouw de voorzitter’ nog wist wie zij waren. Huh? Waarvan zou ík deze jongens moeten kennen? Binnen no time probeerde ik mijn geheugen door te spitten; nieuwe collega’s, studiegenoten, bestuursleden, Tindermatches… Ik had de laatste tijd zó veel nieuwe gezichten gezien… Deze jongens kon ik me echter even niet uit een eerdere situatie voor de geest halen. Om mezelf nog enigszins te kunnen redden vroeg ik om een hint. Nadat deze lachend gegeven werd, schaamde ik me meteen voor mijn eigen stomheid. Onmiddellijk viel het kwartje; Budapest. Natúúrlijk!

Tijdens mijn interrail-reis van de afgelopen zomervakantie sprak ik tijdens een niet al te nuchtere stapavond in Budapest werkelijk iedere aanwezige Nederlander aan. Zo kwam ik een aantal studentikoze landgenoten tegen die netjes in jasje en dasje gekleed waren – iets wat ik toen maar ál te belachelijk vond. Je bent toch op vakantie?! Dan wil je toch niet zo’n pak aan?! Nadat ik mijn ongezouten mening had gegeven over hun naar mijn mening erg prominente kleding, was het gesprek (blijkbaar) op mijn toen aankomende bestuursjaar uitgekomen. Zonder dat ik me daar nu nog iets van kon herinneren, had ik de jongens – die samen blijkbaar een dispuut uit Enschede vormen – uitgenodigd voor onze constitutieborrel. In tegenstelling tot mijzelf, waren zij deze uitnodiging niet vergeten.

En dus stonden ze daar gewoon! Ik was met stomheid geslagen… Ineens wist ik de gezichten weer te plaatsen. Ik had zelfs geprobeerd één van hen aan een kamer in Nijmegen te helpen. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik in eerste instantie zelfs hém niet eens herkende. In één klap was ik uit mijn cobo-praatjes-flow. Waar ik normaal gesproken over een stoeptegel nog wel een half uur zou kunnen lullen, was ik nu echt sprakeloos. Een gevat weerwoord zat er door de verrassing van deze helden simpelweg niet in. Chapeau jongens, jullie hebben mij helemaal stil gekregen!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*