Column: Waarom ik een zwak heb voor Thierry Baudet

Sinds Ilja bewust is geworden van zijn onderbuikgevoelens, heeft hij besloten ze niet meer ongefundeerd onder Facebookberichten te lozen, maar netjes te verwoorden in columns. Vandaag geeft hij zijn mening over Thierry Baudet, de partijleider van Forum voor Democratie die zowel gehaat als geliefd wordt.

In feministenkringen krijg ik het nauwelijks over mijn lippen, maar ik kan niet anders dan bekennen: ik heb een zwak voor Thierry Baudet. Met de overtuigingen van de partijleider van Forum voor Democratie (FvD) heeft dat weinig te maken – die zijn grotendeels gif voor de samenleving. Ik heb niets met bindende referenda of anti-Europese politiek en ik walg van zijn kijk op vrouwen. Maar in het geval van Thierry is het de toon van de toetsen op zijn vleugel die de muziek maakt. Er zit iets bijzonders in zijn doen en laten. Hij is het droombeeld van de vrije man die onaanraakbaar door het leven gaat, het type dat ‘s nachts uren in drukke kroegen spendeert en met schone schoenen thuiskomt. Als Baudet door de gangen van het Binnenhof loopt hangt er behalve een zoete lavendelgeur ook een vleugje flegmatiek om de man heen. Zijn dure zinnen en bedenkselwoorden dansen tijdens interviews en talkshows rustig uit zijn mond. Het maakt dat weinig mensen lijken te begrijpen wat hij eigenlijk zeggen wilt, maar desondanks aan zijn lippen hangen.

Types als Thierry houden de politiek vermakelijk. Ze schoppen tegen het politieke systeem aan en zetten de Tweede Kamer op zijn kop. Baudet rekent af met de sufheid die zich vaak meester maakt over het Binnenhof – dan is het irrelevant of dat nu uit linkse of rechtse hoek komt. Met het ‘Normaal. Doen.’ van de VVD maakt de voorman van Forum voor Democratie bewust, dan wel onbewust korte metten. Want wie even boven de situatie gaat staan, ziet gelijk hoe verknipt de man is. Welk hoofd van een partij die zich inzet voor de rechten van de ‘gewone’ Nederlander bedenkt het om zijn eerste toespraak te houden in misschien wel de meest elitaire taal van onze planeet? Het is het soort hypocrisie dat ik als voorvechter van het linkse gedachtegoed zou moeten afkeuren, maar stiekem brengt het toch een kleine glimlach op mijn gezicht. Het zijn het soort guilty pleasures die onschuldig zijn zolang ze binnen de perken blijven. Daarom hoop ik dat Thierry Baudet nog wel even in de Tweede Kamer blijft zitten, zolang zijn Forum voor Democratie de komende 20 jaar maar stabiel op een paar magere zetels blijft hangen.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

*