Column: Alleen nog maar alles wat je kunt voelen

In deze opgejaagde wereld is het soms lastig om bij jezelf te blijven, Ilja deed een poging en schreef erover.

Ik zit op een stoel in de woonkamer van een vakantiehuis in de Bourgogne, waar ik door het raam naar de Franse regen kijk. Mijn moeder houdt me via een app op haar iPhone op de hoogte van de weersverwachting. “Nog drie dagen regen,” zegt ze sip. “We hadden net zo goed in Nederland kunnen blijven.” Ik kijk haar aan en wijs naar buiten: “Maak je niet druk, het regent hier veel mooier.”

Plannen, van mijn vriendin Yin moet ik beter plannen. Maar ik wil niet plannen, het weer van morgen kan ik niet voelen en ik wil alleen nog maar alles wat je kunt voelen. Mijn moeder is een meesterplanner en nu regent het alleen nog in haar hoofd. Mijn telefoon trilt op de tafel om mijn aandacht te trekken, maar ik blijf voor het raam zitten en vraag me af of pindakaas op stokbrood lekker smaakt.

Tot ergernis van Yin slaap ik hier onrustig. Ik kom elke nacht op haar slaaphelft en als ze me probeert terug te duwen sla ik een arm om haar heen. Misschien is het verlatingsangst, maar ik denk dat ik in dromen gewoon bang ben dat ze langzaam zal veranderen in een foto op Instagram.

Pa komt een cappuccino in mijn schoot leggen. Op internet zeggen ze dat de beste Cappuccino’s uit Italië komen en dat mag altijd zo zijn, maar vandaag komen de beste Cappuccino’s uit Frankrijk. De koffie doet me goed, ik zeg hem dat ik morgen over de smaak zal schrijven. Hij antwoordt dat je beter niet over geluk kan schrijven, het is volkomen oninteressant. Maar ik heb nooit iemand willen interesseren. Ik wil alleen niet dat het ophoudt met regenen en als dat dan toch gebeurt, wil ik de laatste druppels kunnen voelen.

Voelen, daar is gelukkig nog geen app voor.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*