Een ode aan het Keizer Karelplein

In ‘Ode aan…’ wordt een eerbetoon gebracht aan de waardevolle dingen in het leven van een Nijmeegse student. Deze keer is het chaotische middelpunt van Nijmegen aan de beurt: het Keizer Karelplein.

Ochtendgloren in Nijmegen, de klok van de Sint Stevenskerk slaat negen keer. Met alle dorpse trekjes van deze stad zou je kunnen verwachten dat het leven hier slechts langzaamaan op gang komt. Wie zich echter met vermoeide ogen richting het Keizer Karelplein begeeft, verkeershotspot van Nijmegen en tevens een van de bakens van de stad, ziet dat niets minder waar is. Vanaf het moment dat de zon haar stralen over Nijmegen laat schijnen, blijkt het plein het mooiste stukje chaos dat je in Nijmegen zult vinden. Hier gelden de wetten van de jungle. Auto’s schieten kriskras en wild toeterend langs elkaar heen, met dagelijks een groot aantal bijna-ongelukken tot gevolg. Fietsers op omliggende paden kijken er niet meer van op of om. Stoïcijns berijden zij de tour de Nimègue: een wedstrijd tegen de stoplichten, die naar ieders idee liever op rood dan op groen lijken te schieten. Zo chagrijnen verkeersdeelnemers voort tijdens spitsuren, wanneer het plein in een kleine anarchie verkeert. Wie echter eens het dak van de Schouwburg beklimt en boven de situatie gaat staan ziet de charme achter de chaos. Het siert deze stad immers dat niet alles in goede banen geleid hoeft te worden: Indiërs hebben Mumbai, Nimwegeneure ‘t Keiser Karelplien.

Midden in de drukte van de rotonde zit tot besef van weinigen nog een stukje charme verstopt in de vorm van een boom- en bloemrijk park. Het vaak ontweken onderdeel van het plein is een groen toevluchtsoord voor ieder die rust in de drukte zoekt. De echte schoonheid van het park is echter alleen ‘s nachts werkelijk zichtbaar. Want als de motoren van de auto’s uitgeronkt in hun garages staan, komt het leven er op gang. Het is er tot in de vroege ochtend een van Nijmeegs beste eindbestemmingen voor spontane plannen, verdwaalde feestgangers en spanningszoekers. Blowers liggen languit in het gras, halen slap lachend herinneringen op aan de Vierdaagsefeesten. Enthousiaste dronkenlappen klimmen zichzelf het standbeeld van Keizer Karel in en komen zo weer even terug bij hun innerlijk kind. Sporadisch spot je er nog wel eens studentjes, die met hun scharrel onder de bomen rollen of elkaar beter leren kennen in het maanlicht. De tunnelvisie en verliefde blik in hun ogen laten spaarzame pottenkijkers voor wat ze zijn.

Als de feestende mens zijn bed induikt, ligt het park er weer verlaten bij. Slechts een enkele zwerver ligt er nog in het gras. Het kratje Schultenbrau, dat naar zijn hoofd is gestegen, heeft hem een in een diepe slaap gedompeld die ruw verstoord wordt door ronkende motoren. Ochtendgloren in Nijmegen, de klok van de Sint Stevenskerk slaat negen keer.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

*